Hogeschool Gent Vertaalkunde: een kennismaking ...

Het departement

Als een van de grootste opleidingen in het domein van de toegepaste taalkunde in Vlaanderen leverde het departement Vertaalkunde van de Hogeschool Gent tot nog toe ongeveer 3000 diploma’s af van licentiaat-vertaler en –tolk. Sinds 2004 leidt zij studenten op tot bachelor in de toegepaste taalkunde, en tot master in het vertalen, master in het tolken en master in de meertalige communicatie.

De opleiding tot licentiaat-vertalers en –tolken startte in 1968 als onderdeel van het hoger onderwijs dat door de provincie Oost-Vlaanderen werd georganiseerd. Daar kwam het ‘Hoger Instituut voor Vertalers en Tolken’ (HIVET) uit voort, dat tot in 1985 heeft bestaan. Toen werd het een volledig afzonderlijke instelling met een nieuwe naam: de ‘Provinciale Hogeschool voor Vertalers en Tolken’ (PHVT). In 1995 werd het Oost-Vlaams provinciaal hoger onderwijs weer samengevoegd en ontstond de Mercator Hogeschool. Nog zes jaar later, in 2001 dus, ging de Mercator Hogeschool op in de Hogeschool Gent en viel ze dus niet langer onder de bevoegdheid van de Provincie Oost-Vlaanderen.

Het departement Vertaalkunde is nu een van de dertien departementen van de Hogeschool Gent, die als Vlaamse autonome hogeschool in 1995 is ontstaan uit de fusie van verschillende onderwijsinstellingen van de stad Gent en van de Vlaamse Gemeenschap. Sinds 2003 is de Hogeschool Gent partner in de Associatie Universiteit Gent. Het departement Vertaalkunde werkt samen met de Faculteit Letteren & Wijsbegeerte van de Universiteit Gent.

In 2001 kreeg het Gentse departement Vertaalkunde een definitieve stek in een gerenoveerd, statig pand aan de Groot-Brittanniëlaan (wegwijzer). Dat gebeurde eigenlijk niets te vroeg, want gedurende meer dan dertig jaar leidde de zogenaamde ‘tolkenschool’ van Gent een wat zwervend bestaan. Na de start aan het Maria-Hendrikaplein (bij het Sint-Pietersstation) deed ze nog vier adressen aan om dan te eindigen in de buurt waar het allemaal begon. In de tussenperiode streken de vertalers en tolken neer in de Seminariestraat (aan Sint-Bavo), in de Brusselsepoortstraat (aan de Keizersbrug), in de Meersstraat (bij Sint-Pietersstation), in de Abdisstraat (zijstraat van de Groot-Brittanniëlaan, het vroegere Mercator-Noordstar gebouw) en nu dus in de Groot-Brittanniëlaan op een boogscheut van het Sint-Pietersstation.

Hiermee is de zogenaamde ‘campus Mercator’ als een van de sites van de Hogeschool Gent compleet. Zoals je merkt, verwijst ook deze campusnaam naar de lange geschiedenis van naamsveranderingen en fusies.

Het departementshuis

In 2001 verhuisde het departement Vertaalkunde naar een imponerend, volledig gerenoveerd pand in de Groot-Brittanniëlaan, nr. 45, op wandelafstand van het Sint-Pietersstation. Het werd in 1928 gebouwd als meesterwoning en zetel van de Etablissements Textiles Fernand Hanus. Een afdeling van dat grote textielbedrijf bevond zich achter de grote herenwoning.

Aan de nieuw aangelegde Groot-Brittanniëlaan kocht Fernard Hanus een ruim perceel, waarop de meesterwoning en, aan de achterkant, fabrieksgebouwen verrezen. De brede gevel van het pand is opgetrokken in brede bak- en zandstenen in neo-Lodewijk XV-stijl, naar een ontwerp van architect N. Fetu, die ook nog woningen op de Koning-Albertlaan en de Groot-Brittanniëlaan heeft ontworpen, met soortgelijke elementen die aan de laat-barok herinneren.

Hoewel de familie Hanus – die in 1927 haar naam laat veranderen in ‘Hannet’ - vrij laat op het toneel van de Gentse textielindustrie verscheen, is haar rol wel erg belangrijk gebleken. Ze speelde een leidinggevende rol in de fusie van een aantal Gentse textielbedrijven onder de koepel van Uco. De familie staat ook bekend als oprichter van de voor die tijd zeer vooruitstrevende arbeiderswijk in het Lokerse Oudenbos (vanaf de jaren 1920). Daar staan nu nog altijd een aantal arbeiderswoningen in ‘Normandische stijl’, samen met een kerk, een klooster en een school uit dezelfde periode.